Kadın ve Gölge (Şiir) – Zeynep Uçman


KADIN VE GÖLGE ŞİİRİ

Akşamın karanlığı üzerini örterken
Sessizlik bastırdı her bir tarafı
Kaçıyordu kadın akşamdan, aşktan
Kendinden kaçıyordu bir gece yarısı

Küçük seslenişler değildi ondaki
Çıkış kapısı aydınlık bir ışık
Takip ediyordu onu gölgesi

Gölge seslendi kadına sordu bir sebep
Bu sendeki kaçış nereye böyle?
Kadın cevap verdi karanlığıma ışık,
küçük tebessüm,
Arıyorum gölge ne olur yardım et.

Koştular birlikte şafağa kadar
Gölge susmadı adım attıkça
Önemsizdi gittikleri yer de şu anda
Önemsizdi düşünceler nefes alışta

Nihayet doğdu gün, bir sabah doğdu
Ulaştıkları yer birgölün kıyısı
Bu sefer kadın; sordu gölgeye
Bana çare var mı ey güzel gölge

Baktı etrafına hiç kimse yoktu
Güneş doğmuştu karanlığa doğru
Anladı kadın aslında tek olduğunu
Kendi kendine aşktan konuştuğunu

Zeynep Uçman
www.akrostissiirler.net

Sizin de akrostiş çalışmanız varsa, yorum bölümünden bizimle paylaşabilir, sitede yayınlanmasını sağlayabilirsiniz.Akrostişlerinizi baş harfine göre uygun kategoride yayınlamaktayız. Sevgiler

Yorum Yap - Akrostiş Şiir Gönder




Bu Sitede Ticari Faaliyet Yürütülmez